Zo, nu ben ik weer hier. De parallelle dimensie. Het andere leven. Gisteravond was er een strandfeestje, met een groot kampvuur en hout sprokkelen in de duinen. Het blijft echter die parallelle dimensie. Ik moet nog wennen. Dacht ik de eerste twee weken in Nederland nog dat ik in mijn herinnering van Nederland rondliep (alles was zoals ik het herinnerde en daar was ik ineens) nu overkomt datzelfde gevoel me weer, maar dan hier natuurlijk.
Swansea, waar zelfs woorden een andere betekenis hebben. Iemand droeg gisternacht een muts met Amsterdam erop. Dat gaat echter niet echt over Amsterdam. De stad waar Niek, Melvyn en Thom wonen, de stad waar Paradiso is, de stad waar ik in september ga wonen. Het is een hoedje dat gaat over EMSTERDEM, met haar hookers, coffeeshops en Heineken, hooguit nog het Vondelpark maar verder heeft het weinig te maken met onze stad.
Het spreken in een andere taal. Ik zou er boeken over kunnen dromen. In het Engels schieten je andere zinsneden eerder te binnen. In het Engels hebben woorden andere klanken. In het Engels heeft niet elke betekenis een woord, zeker voor mij nog niet. Dat maakt je andere dingen zeggen. Maar daar wen je aan.
Verhevene van Hendrik Marsman
Eeuwen wentelden hun volheid samen:
zijn fundament:
nauw kon hun denkgedrocht omvamen
zijn schedeltent
haren sloegen hun vlag langs den hemel:
bepantsering;
scherp was zijn lijf, geel en vermetel,
dat dansen ging
maar hij, blonde boorling der zwellende jaren,
hij tartte nacht
en vlocht het ruige duister samen met zijn haren
tot veilge vacht.
zoo, schragend geleund in de nis der kimmen,
zuigende schacht,
zag hij ellende den hemel beklimmen:
zijn eerste wacht.
Ik heb een schrijver als vriend.
BeantwoordenVerwijderen