Total Life Forever

Op de bushalte van Cardiff Airport spreekt een jonge man me aan. 'Veel last gehad van de aswolk?' Hij moet naar Aberdeen. 'Iets verder dan Swansea.' De komende bus, trein en na een overstap nog een trein delen we. We maken praatjes. Hij vertelt over hoe de Oekraïners hem en zijn collega's uitlachten toen ze een wanhopig op zoek waren naar een alternatieve vlucht. 'Eigenlijk zouden we allemaal eens moeten leven als de mensen in Oekraïne. Deze aswolk is een goede gelegenheid voor ons om na te denken over wat echt belangrijk is.'
     Het is niet terugkomen en niet weggaan. Vanwege de aswolk hing ik een aantal dagen in de lucht, boven het kanaal. Niemandsland. Na de laatste overstap, in de laatste bus, had ik het even moeilijk. Verdrietig. Ik weet wat ik mis en ga missen.
     Reizen is gemakkelijk. Nergens lang genoeg zijn voor verantwoordelijkheid. Ieder moment nieuwe panorama's voor kort vermaak. Toch. Normaal gesproken probeer ik in het vliegtuig uit het raam te kijken naar wolkformaties en modelspoorbaan-miniaturen. Dit keer heb ik alleen in een boek gelezen. Het hele eerste deel van Via Cappello 23 in één vlucht. Wat is het prachtig. Lang geleden dat ik zelf zo ín een boek zát. Ik hoop dat dit verhaal nooit afloopt.
     Het welkom was warm. De mensen waar ik de beste band mee heb waren enthousiast over mijn komst en mijn verhalen. Bar Woodys was, ondanks het kale uiterlijk en de karaoke, een warme huiskamer met haardvuur, in het midden van een donker woud op een hoge berg.
Warm in afzondering.